Το σύνδρομο στροφικού πετάλου αποτελεί μια συχνή πάθηση του ώμου που οφείλεται σε φθορά ή ρήξη των τενόντων που απαρτίζουν το στροφικό πέταλο, δηλαδή τον υπερακάνθιο, υπακάνθιο, ελάσσονα στρογγύλο και υποπλάτιο μυ. Οι τένοντες αυτοί συνεργάζονται για τη σταθερότητα και κίνηση του ώμου και υπόκεινται σε καταπονήσεις, κυρίως σε άτομα που εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις πάνω από το επίπεδο του ώμου, όπως αθλητές ή εργαζόμενοι με χειρωνακτική εργασία.

Τα πρώτα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο στην έξω επιφάνεια του ώμου, ο οποίος εντείνεται κατά τη διάρκεια της κίνησης ή τη νύχτα. Ο ασθενής συχνά αναφέρει αδυναμία στην άρση του χεριού ή κατά την εκτέλεση απλών καθημερινών κινήσεων, όπως το ντύσιμο ή η ανύψωση αντικειμένων. Σε προχωρημένα στάδια, η κίνηση του ώμου περιορίζεται αισθητά και ο πόνος καθίσταται συνεχής, επηρεάζοντας σοβαρά την ποιότητα ζωής.

Η διάγνωση ξεκινά με τη φυσική εξέταση, κατά την οποία ελέγχεται η κινητικότητα, η μυϊκή ισχύς και η ύπαρξη ευαισθησίας στους τένοντες του στροφικού πετάλου. Ο γιατρός εφαρμόζει ειδικές δοκιμασίες όπως το Neer test , Hawkins test κ.α. Για την επιβεβαίωση και ακριβή εκτίμηση της βλάβης, χρησιμοποιούνται απεικονιστικές εξετάσεις όπως υπερηχογράφημα ή μαγνητική τομογραφία (MRI), που δείχνουν το μέγεθος της ρήξης και τη φλεγμονή.

Η θεραπεία εξαρτάται από τη σοβαρότητα της βλάβης, την ηλικία του ασθενή και τη λειτουργική του απαίτηση. Σε αρχικά στάδια ή σε μερική ρήξη, εφαρμόζεται συντηρητική αγωγή με ανάπαυση, αντιφλεγμονώδη φάρμακα και φυσικοθεραπεία. Ο στόχος είναι η μείωση της φλεγμονής, η αποσυμπίεση της άρθρωσης και η ενίσχυση των μυών που περιβάλλουν τον ώμο ώστε να υποκαταστήσουν τη λειτουργία των τενόντων.

Όταν η συντηρητική θεραπεία αποτύχει ή όταν υπάρχει πλήρης ρήξη σε λειτουργικά απαιτητικά άτομα, προτείνεται χειρουργική αποκατάσταση μέσω αρθροσκόπησης. Η επέμβαση γίνεται με μικρές τομές, επιτρέπει την επανασυρραφή των ρηγμένων τενόντων στο οστό και συνοδεύεται από μικρότερη νοσηλεία και ταχύτερη επούλωση. Σε σοβαρές και εκτεταμένες βλάβες, μπορεί να απαιτηθούν πρόσθετες τεχνικές όπως τενοντομεταφορές ή ακόμα και αρθροπλαστική ώμου.

Η μετεγχειρητική αποκατάσταση απαιτεί αυστηρό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας που περιλαμβάνει σταδιακή κινητοποίηση, ενδυνάμωση και αποκατάσταση της λειτουργικότητας του ώμου. Η πλήρης επαναφορά στις φυσιολογικές δραστηριότητες εξαρτάτε από το μέγεθος και την σοβαρότητα του προβλήματος. Με σωστή καθοδήγηση, οι περισσότεροι ασθενείς πετυχαίνουν εξαιρετικά αποτελέσματα.