Το σύνδρομο De Quervain (ή τενοντοθυλακίτιδα De Quervain) είναι μια φλεγμονώδης πάθηση των τενόντων του αντίχειρα, που προκαλεί πόνο και δυσκαμψία στην εξωτερική πλευρά του καρπού. Οι τένοντες που κινούν τον αντίχειρα διέρχονται μέσα από ένα στενό έλυτρο, το οποίο μπορεί να φλεγμαίνει ή να στενέψει, δυσκολεύοντας τη φυσιολογική τους ολίσθηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πόνο κατά την κίνηση του αντίχειρα, ειδικά όταν ο ασθενής προσπαθεί να πιάσει ή να κρατήσει αντικείμενα.

Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα που εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις του καρπού και του αντίχειρα, όπως γραφή, πληκτρολόγηση, χειρωνακτικές εργασίες ή φροντίδα βρεφών. Γι’ αυτό και το σύνδρομο De Quervain είναι γνωστό και ως “πάθηση των νέων μητέρων”. Μπορεί να προκληθεί επίσης από τραυματισμό, υπερχρήση ή εκφυλιστικές αλλοιώσεις των τενόντων. Οι γυναίκες ηλικίας 30–50 ετών φαίνεται να προσβάλλονται πιο συχνά σε σχέση με τους άνδρες.

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο και ευαισθησία στη βάση του αντίχειρα, που μπορεί να επεκτείνεται προς τον πήχυ. Συχνά παρατηρείται οίδημα, αίσθημα “τραβήγματος” ή δυσκολία σε κινήσεις όπως το άνοιγμα ενός μπουκαλιού ή η περιστροφή του καρπού. Ο πόνος επιδεινώνεται με την κίνηση του αντίχειρα προς την παλάμη ή προς τον δείκτη, ενώ σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις μπορεί να παρουσιαστεί αδυναμία ή πιάσιμο στην περιοχή.
Η διάγνωση τίθεται με βάση την κλινική εξέταση και τη χαρακτηριστική θετική δοκιμασία Finkelstein: όταν ο ασθενής λυγίζει τον αντίχειρα μέσα στην παλάμη και στρέφει τον καρπό προς τα έξω, ο έντονος πόνος στην έξω πλευρά του καρπού επιβεβαιώνει τη διάγνωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπερηχογράφημα για να αξιολογηθεί η κατάσταση των τενόντων και του ελύτρου.

Η θεραπεία στοχεύει στη μείωση της φλεγμονής και την αποσυμπίεση των τενόντων. Στα αρχικά στάδια, εφαρμόζονται συντηρητικά μέτρα όπως ανάπαυση, χρήση νάρθηκα που ακινητοποιεί τον αντίχειρα και τον καρπό, ψυχρά επιθέματα και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Αν ο πόνος επιμένει, μπορεί να γίνει τοπική έγχυση κορτικοστεροειδούς, η οποία συνήθως προσφέρει άμεση ανακούφιση. Σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα επιμένουν παρά τη συντηρητική αγωγή, χειρουργική αποσυμπίεση του ελύτρου με μικρή τομή στην περιοχή επιτρέπει στους τένοντες να κινηθούν ελεύθερα, προσφέροντας οριστική λύση στο πρόβλημα.