Ο εκτινασσόμενος δάκτυλος, γνωστός και ως “trigger finger”, είναι μια πάθηση που προκαλεί πόνο, δυσκαμψία και αίσθημα «μπλοκαρίσματος» κατά την κίνηση ενός ή περισσότερων δακτύλων. Προκαλείται από φλεγμονή ή πάχυνση του ελύτρου που περιβάλλει τον τένοντα, με αποτέλεσμα ο τένοντας να μην μπορεί να ολισθήσει ομαλά μέσα στο έλυτρο. Όταν ο ασθενής προσπαθεί να λυγίσει ή να τεντώσει το δάκτυλο, αυτό μπορεί να «κολλήσει» και να απελευθερωθεί απότομα, δίνοντας την αίσθηση ότι εκτινάσσεται.

Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα που εκτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις με τα χέρια, όπως χειρωνακτικές εργασίες, χρήση εργαλείων ή πληκτρολόγησης, αλλά και σε άτομα με παθήσεις όπως ο σακχαρώδης διαβήτης ή η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Μπορεί να αφορά οποιοδήποτε δάκτυλο, όμως πιο συχνά επηρεάζει τον αντίχειρα, τον δείκτη ή τον μέσο. Η ηλικία και το φύλο φαίνεται επίσης να παίζουν ρόλο, καθώς η πάθηση είναι πιο συχνή σε γυναίκες μέσης ή μεγαλύτερης ηλικίας.

Τα πρώτα συμπτώματα είναι πόνος και δυσκαμψία στη βάση του δακτύλου, ειδικά το πρωί ή μετά από περίοδο ακινησίας. Σταδιακά, μπορεί να παρατηρηθεί ένα μικρό ογκίδιο (όζος) στην περιοχή του τένοντα, ενώ η κίνηση του δακτύλου συνοδεύεται από «κλικ» ή στιγμιαίο μπλοκάρισμα. Σε προχωρημένα στάδια, το δάκτυλο μπορεί να παραμένει λυγισμένο και να χρειάζεται βοήθεια με το άλλο χέρι για να τεντωθεί, προκαλώντας έντονη ενόχληση στην καθημερινή χρήση του χεριού.

Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στη κλινική εξέταση από τον ορθοπεδικό, χωρίς να απαιτούνται συνήθως απεικονιστικές εξετάσεις. Ο γιατρός αξιολογεί το εύρος κίνησης, την παρουσία του «κλικ» και τη θέση του πόνου, ώστε να καθορίσει τη βαρύτητα της κατάστασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να γίνει υπερηχογράφημα για να επιβεβαιωθεί η φλεγμονή ή η πάχυνση του τένοντα.

Η αντιμετώπιση του εκτινασσόμενου δακτύλου εξαρτάται από το στάδιο και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Στα αρχικά στάδια, συνιστώνται συντηρητικά μέτρα, όπως ανάπαυση του δακτύλου, χρήση νάρθηκα, αποφυγή δραστηριοτήτων που επιδεινώνουν την κατάσταση και τοπική εφαρμογή αντιφλεγμονωδών. Εάν τα συμπτώματα επιμένουν, μπορεί να γίνει έγχυση κορτικοστεροειδούς για τη μείωση της φλεγμονής. Σε πιο προχωρημένες περιπτώσεις, όπου η πάθηση περιορίζει σημαντικά την κίνηση, χειρουργική αποκατάσταση με μικρή τομή στην περιοχή προσφέρει οριστική λύση, αποδεσμεύοντας τον τένοντα και επιτρέποντας στο δάκτυλο να κινηθεί ελεύθερα.